Από τις γραφομηχανές στις οθόνες αφής: Μια σύντομη ιστορία του τρόπου με τον οποίο πληκτρολογούμε

Κάθε φορά που πατάτε ένα πλήκτρο, χρησιμοποιείτε μια χειρονομία που διαμορφώνεται από περίπου εκατόν πενήντα χρόνια μικρών, πρακτικών συμβιβασμών, οι περισσότεροι από τους οποίους έγιναν από ανθρώπους που λύνουν προβλήματα που δεν υπάρχουν πια. Η ιστορία της πληκτρολόγησης είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία μηχανών που αλλάζουν πολύ πιο γρήγορα από τις συνήθειες που δημιούργησαν.

Η πρώτη εμπορικά επιτυχημένη γραφομηχανή, η Sholes and Glidden του 1874, ήταν ένα μηχανικό θαύμα και ένας πραγματικός κίνδυνος για την γρήγορη πληκτρολόγηση. Οι γραμμές τυπογραφίας της ανέβαιναν για να χτυπήσουν το χαρτί κάτω από έναν κύλινδρο που ο δακτυλογράφος δεν μπορούσε καν να δει, έτσι οι εμπλοκές ήταν συχνές και αόρατες μέχρι που το μελάνι είχε ήδη μουτζουρωθεί παντού. Η διάταξη πλήκτρων QWERTY που αναδύθηκε γύρω της, όποιο και αν ήταν το ακριβές αρχικό της κίνητρο, παρέμεινε επειδή οι πρώτες σχολές πληκτρολόγησης τη δίδαξαν, και μόλις μια κρίσιμη μάζα δακτυλογράφων τη γνώριζε, καμία ανταγωνιστική διάταξη δεν μπορούσε να υιοθετηθεί αρκετά ώστε να έχει σημασία. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα και πιο ξεκάθαρα παραδείγματα ενός τεχνολογικού προτύπου που κέρδισε μέσω της ορμής παρά μέσω της αξίας.

Οι γραφομηχανές παρέμειναν μηχανικές για σχεδόν έναν αιώνα, με τους δακτυλογράφους να αναπτύσσουν πραγματική φυσική δύναμη για να πατούν τα πλήκτρα αρκετά δυνατά ώστε να χτυπούν πολλά αντίγραφα ταυτόχρονα. Η στροφή προς τις ηλεκτρικές γραφομηχανές στα μέσα του εικοστού αιώνα, και ιδιαίτερα η Selectric της IBM, αντικατέστησε τις μεμονωμένες μπάρες πληκτρολόγησης με μία μόνο περιστρεφόμενη μπίλια πληκτρολόγησης, καθιστώντας τελικά σπάνιες τις εμπλοκές και επιτρέποντας στους δακτυλογράφους να εργάζονται πιο γρήγορα χωρίς να παλεύουν με τους μηχανισμούς της μηχανής. Για πρώτη φορά, ο περιοριστικός παράγοντας στην ταχύτητα πληκτρολόγησης ήταν κυρίως ο άνθρωπος, όχι το υλικό.

Η πραγματική ρήξη ήρθε με τους επεξεργαστές κειμένου και στη συνέχεια με τους προσωπικούς υπολογιστές στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, οι οποίοι αποσύνδεσαν εντελώς την πληκτρολόγηση από το χαρτί. Ξαφνικά, ένα λάθος δεν ήταν μια μουτζούρα για να ζήσεις ή μια σελίδα για να ξαναπληκτρολογήσεις, ήταν ένα μόνο backspace μακριά από το να εξαφανιστεί. Αυτό άλλαξε την ψυχολογία της πληκτρολόγησης όσο και την τεχνολογία πληκτρολόγησης: οι προηγούμενοι δακτυλογράφοι εκπαιδεύτηκαν στην εξαιρετική προσοχή επειδή τα λάθη ήταν ακριβά, ενώ οι δακτυλογράφοι της εποχής των υπολογιστών μπορούσαν λογικά να ανταλλάξουν κάποια ακρίβεια με ταχύτητα, καθώς η διόρθωση έγινε σχεδόν δωρεάν. Τα ίδια τα πληκτρολόγια διατήρησαν την ίδια διάταξη QWERTY σε όλη αυτή τη μετατόπιση, ένας εκατονταετής συμβιβασμός που συνέχιζε αθόρυβα πάνω σε εντελώς νέες μηχανές.

Έπειτα ήρθαν οι οθόνες αφής και, για πρώτη φορά σε πάνω από έναν αιώνα, μια σημαντική νέα μέθοδος εισαγωγής δεν κληρονόμησε καθόλου το φυσικό πληκτρολόγιο. Η πληκτρολόγηση σε γυαλί αφαιρεί εντελώς την απτική ανάδραση, αναγκάζοντας το λογισμικό να αντισταθμίσει με προγνωστικό κείμενο και αυτόματη διόρθωση, ουσιαστικά αναθέτοντας μέρος του προβλήματος ακρίβειας από τα δάχτυλά σας σε έναν αλγόριθμο που μαντεύει τι εννοούσατε. Η πληκτρολόγηση με σύρσιμο το προώθησε ακόμα περισσότερο, μετατρέποντας την πληκτρολόγηση σε μια συνεχή χειρονομία αντί για μια σειρά από διακριτά πατήματα, κάτι που κανένας σχεδιαστής μηχανικής γραφομηχανής από το 1874 δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα ονομαζόταν πληκτρολόγηση.

Αυτό που εύκολα παραβλέπεται σε όλα αυτά είναι το πόση μυϊκή μνήμη έχει επιβιώσει από κάθε μετάβαση. Ένας επιδέξιος δακτυλογράφος QWERTY από το 1950, που μεταφέρθηκε στο σήμερα, μπορούσε να καθίσει σε ένα σύγχρονο πληκτρολόγιο και, μετά από λίγα λεπτά προσαρμογής σε ελαφρύτερη κίνηση πλήκτρων, να πληκτρολογήσει εξίσου ικανά με οποιονδήποτε έχει εκπαιδευτεί στο φετινό υλικό. Τα πλήκτρα έχουν γίνει πιο αθόρυβα, οι μηχανές έχουν γίνει πιο έξυπνες και το χαρτί εξαφανίστηκε εντελώς, αλλά η θεμελιώδης δεξιότητα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά έχει αλλάξει ελάχιστα σε ενάμιση αιώνα.