ارگونومی 101: چگونه میز خود را برای تایپ سریعتر و بدون درد تنظیم کنید
سرعت تایپ بالا هیچ ربطی به تمرین ندارد. این به این بستگی دارد که آیا بدن شما با میزتان در حال جنگیدن است یا با آن کار میکند. دو تایپیست با مهارت یکسان میتوانند در یک جلسه طولانی اعداد بسیار متفاوتی را ثبت کنند، صرفاً به این دلیل که یکی از آنها مچ دست خود را با زاویه نامناسب خم کرده یا مانیتور گردن آنها را به جلو هل میدهد، و این جبران بیسروصدا سرعت و تمرکز را خیلی قبل از اینکه به درد تبدیل شود، کاهش میدهد.
با مانیتور شروع کنید، زیرا موقعیت همه چیز را در زیر آن تعیین میکند. بالای صفحه نمایش باید تقریباً در سطح چشم، تقریباً به اندازه یک بازو فاصله داشته باشد. اگر متوجه شدید که چانه خود را به سمت پایین خم میکنید یا برای خواندن متن به جلو خم میشوید، گردن شما تمام روز تنش اضافی را تحمل میکند و این تنش از طریق شانهها به ساعدها منتقل میشود، دقیقاً همان عضلاتی که به آرامش و سرعت نیاز دارید. یک دسته کتاب زیر لپتاپ یا یک پایه مانیتور ساده، این مشکل را در عرض چند دقیقه و تقریباً بدون هیچ هزینهای برطرف میکند.
بعدی صندلی و نحوه تعامل آن با ارتفاع میز است که در کنار هم زاویه مچ دست شما را تعیین میکنند. حالت ایدهآل این است که آرنجهایتان حدود نود درجه خم شوند، ساعدها تقریباً موازی با زمین باشند، و مچ دستها هنگام قرار گرفتن روی کلیدها صاف باشند، نه اینکه به بالا یا پایین خم شوند. میزی که خیلی بلند باشد، شانههایتان را به سمت گوشهایتان بالا میبرد؛ میزی که خیلی کوتاه باشد، مچ دستهایتان را مجبور به خم شدن به سمت بالا میکند، که به آن کشش میگویند، که یکی از رایجترین عوامل ایجاد فشار روی مچ دست در جلسات طولانی است. اگر ارتفاع میز شما قابل تغییر نیست، به جای آن صندلی خود را تنظیم کنید و اگر پاهایتان پس از بالا آمدن صندلی دیگر به راحتی به زمین نمیرسند، از یک زیرپایی استفاده کنید.
موقعیت دست به اندازه موقعیت بازو اهمیت دارد. بسیاری از افراد هنگام تایپ کردن، مچ دستهای خود را به شدت روی میز یا پد مچ دست قرار میدهند، که باعث میشود انگشتان به جای حرکت مستقیم در ردیف، برای ضربه زدن به کلیدها به بالا و پایین بروند. در حالت ایدهآل، مچ دستها درست بالای سطح شناور هستند و فقط در هنگام مکثها تماس سبکی برقرار میکنند، در حالی که انگشتان به جای یک دست ثابت، از یک دست معلق به سمت دست دیگر حرکت میکنند. این تغییر کوچک اغلب به تنهایی سرعت و راحتی را در یک جلسه تمرین بهبود میبخشد، زیرا دامنه حرکتی طبیعی انگشتان شما را که برای آن ساخته شدهاند، بازیابی میکند.
انتخاب کیبورد نقش کمتری از آنچه مردم انتظار دارند، ایفا میکند، اما بیاهمیت هم نیست. کیبوردی با زاویه تایپ بسیار بالا و غیرقابل تنظیم، صرف نظر از اینکه سایر تنظیمات چقدر خوب انجام شده باشد، میتواند باعث کشیدگی غیرطبیعی مچ دست شود و این یکی از دلایلی است که برخی از تایپیستها صفحه کلید با زاویه کم یا کمی منفی را ترجیح میدهند. برای تایپ خوب به یک کیبورد مکانیکی عجیب و غریب نیاز ندارید، اما اگر کیبورد فعلی شما صرف نظر از نحوه تنظیم صندلی، مچ دست شما را به سمت بالا فشار میدهد، ارزش امتحان کردن یک جایگزین را دارد.
در نهایت، وضعیت بدن فقط در صورتی که واقعاً حرکت کنید، پایدار میماند. حتی یک موقعیت ایستا و بینقص، که به مدت دو ساعت متوالی حفظ شود، در نهایت عضلات را سفت و زمان واکنش را کند میکند. ایستادن به مدت سی ثانیه هر بیست یا سی دقیقه، چرخاندن شانهها و کشش انگشتان تقریباً هیچ هزینهای ندارد و از نوعی خستگی که بیسروصدا دقت را در نزدیکی پایان یک جلسه تمرین طولانی از بین میبرد، جلوگیری میکند. ارگونومی خوب در مورد یک صندلی یا کیبورد بینقص نیست، بلکه در مورد حذف هر فشار کوچک و مداومی است که تنظیمات شما بر عضلاتی که واقعاً سعی در تمرین آنها دارید، وارد میکند.