Das máquinas de escribir ás pantallas táctiles: unha breve historia de como tecleamos
Cada vez que premes unha tecla, estás a usar un xesto moldeado por aproximadamente cento cincuenta anos de pequenos compromisos prácticos, a maioría deles feitos por persoas que resolveron problemas que xa non existen. A historia da mecanografía é realmente unha historia de máquinas que cambian moito máis rápido que os hábitos que crearon.
A primeira máquina de escribir comercialmente exitosa, a Sholes e Glidden de 1874, foi unha marabilla mecánica e un perigo real para a mecanografía rápida. As súas barras de escritura oscilaban cara arriba para golpear o papel desde debaixo dun cilindro que o mecanógrafo nin sequera podía ver, polo que os atascos eran comúns e invisibles ata que a tinta xa estaba manchada por todas partes. A disposición das teclas QWERTY que xurdiu ao seu redor, calquera que fose a súa motivación orixinal exacta, permaneceu porque as primeiras escolas de mecanografía a ensinaban, e unha vez que unha masa crítica de mecanógrafos o souberon, ningún deseño competidor puido obter a adopción suficiente para importar. Este é un dos exemplos máis antigos e claros dun estándar tecnolóxico que gañou polo impulso en lugar do mérito.
As máquinas de escribir seguiron sendo mecánicas durante case un século, cos mecanógrafos desenvolvendo unha forza física real para premer as teclas con suficiente forza como para tachar varias copias ao mesmo tempo. O cambio ás máquinas de escribir eléctricas a mediados do século XX, e en particular á Selectric de IBM, substituíu as barras de escritura individuais que oscilaba por unha única bóla de escritura xiratoria, facendo que finalmente os atascos fosen raros e permitindo que os mecanógrafos traballasen máis rápido sen loitar contra a mecánica da máquina. Por primeira vez, o factor limitante na velocidade de escritura foi principalmente o ser humano, non o hardware.
O verdadeiro avance produciuse cos procesadores de texto e despois cos ordenadores persoais nas décadas de 1970 e 1980, que separaron por completo a escritura do papel. De súpeto, un erro xa non era unha mancha coa que convivir nin unha páxina que volver escribir, senón que estaba a un só retroceso de desaparecer. Isto cambiou a psicoloxía da escritura tanto como a tecnoloxía da escritura: os primeiros mecanógrafos estaban adestrados para ter unha precaución extrema porque os erros eran caros, mentres que os mecanógrafos da era dos ordenadores podían intercambiar razoablemente certa precisión pola velocidade, xa que a corrección se volveu case gratuíta. Os propios teclados mantiveron a mesma disposición QWERTY durante todo este cambio, un compromiso centenario que se mantivo tranquilamente sobre máquinas completamente novas.
Despois chegaron as pantallas táctiles e, por primeira vez en máis dun século, un novo método de entrada importante non herdou o teclado físico en absoluto. Escribir sobre vidro elimina por completo a retroalimentación táctil, o que obriga ao software a compensar con texto preditivo e autocorrección, o que esencialmente externaliza parte do problema de precisión dos dedos a un algoritmo que adiviña o que querías dicir. A escritura con deslizamento levou isto aínda máis lonxe, convertendo a escritura nun xesto continuo en lugar dunha serie de toques discretos, algo que ningún deseñador de máquinas de escribir mecánicas de 1874 podería imaxinar que se chamase escritura.
O que é fácil pasar por alto en todo isto é canta memoria muscular sobreviviu a cada transición. Un mecanógrafo QWERTY habilidoso de 1950, transportado a hoxe, podería sentarse nun teclado moderno e, despois duns minutos de adaptarse a un percorrido de tecla máis lixeiro, escribir con tanta habilidade como calquera persoa adestrada no hardware deste ano. As teclas volvéronse máis silenciosas, as máquinas volvéronse máis intelixentes e o papel desapareceu por completo, pero a habilidade fundamental que se agochaba enriba de todo apenas cambiou en século e medio.