Að skrifa undir álagi: Hvernig fjölspilunarkeppnir geta skerpt hraða þinn og einbeitingu

Það er til ákveðin tegund af vélritun sem birtist aðeins þegar einhver annar horfir á framvindustikuna þína skríða fram hjá þinni í rauntíma. Hún er hraðari, aðeins sloppari í fyrstu og merkilega góð í að sýna nákvæmlega hvaða venjur úr einleiksæfingum voru í raun traustar og hverjar voru bara óprófaðar.

Einleiksæfingar eru þar sem undirliggjandi færni er byggð upp og ekkert kemur í staðinn fyrir hæga, meðvitaða endurtekningu sem fjallað er um annars staðar í að byggja upp raunverulegt vöðvaminni. En einleiksæfingar hafa blindan blett: það er mjög erfitt að líkja eftir þrýstingi á sjálfan sig. Þegar enginn annar keppir við þig kostar það ekkert að hægja á sér við erfið orð, ekkert adrenalínskot þegar þú lendir á eftir og enginn hvati til að ýta þér fram úr þægilega hraðanum sem þú hefur rólega komið þér í. Fjölspilunarkeppni fjarlægir allt þetta öryggi í einu og gögnin hafa tilhneigingu til að sýna það strax, þar sem flestir vélritarar birta greinilega aðra orðatölu á mínútu í beinni keppni en í einkalotu, stundum hærri frá adrenalíni, stundum lægri frá taugum, en sjaldan eins.

Það sem keppni mælir í raun, meira en hráa vélritunarfærni, er ró undir tíkkandi klukku sem þú getur ekki stjórnað. Að horfa á fjórar aðrar framvindustikur hreyfast á meðan maður er fastur í að laga sömu mistökin skapar ákveðna tegund af þrýstingi sem einkatímatalning framleiðir einfaldlega ekki, því einkatímatalning er óhlutbundin en framvindustikan hjá keppanda er raunveruleg og félagsleg. Að læra að halda taktinum stöðugum á meðan sá þrýstingur er til staðar, frekar en að örvænta og fá hraðskreiða, villufyllta takkaslá, er sérhæfð færni, aðskilin frá hráum fingurhraða, og hún er ein sem aðeins er þjálfuð með því að keppa í raun og veru.

Það er líka lúmskari ávinningur sem kemur fram í mörgum keppnum frekar en einni einustu: mynsturútsetning. Öðruvísi andstæðingur, önnur leið, mismunandi þreyta eða einbeiting í hvert skipti þýðir að þú ert stöðugt að mæta örlítið ókunnugum texta við örlítið mismunandi aðstæður, sem er mun ríkari þjálfunarmerki en að endurtaka sömu fáu æfingakaflana einir og sér. Fjölbreytni neyðir undirliggjandi færni til að alhæfa í stað þess að leggja á minnið sérkenni eins ákveðins kafla, sem er ein af ástæðunum fyrir því að vélritarar sem blanda sér í venjulegar keppnir segjast oft hafa bætt æfingaskora sína, jafnvel þó þeir hafi eytt hluta af þeim tíma í að keppa í stað þess að æfa.

Ekkert af þessu þýðir að keppnir ættu að koma í stað meðvitaðrar æfingar, og að leggja allt í sölurnar í keppni áður en grunnatriðin eru orðin traust hefur tilhneigingu til að styrkja þær ósiðlegu venjur sem þegar eru til staðar, á meiri hraða og með áhorfendum. Þetta tvennt virkar best saman: einstaklingsæfingar til að byggja upp og leiðrétta undirliggjandi hreyfimynstur án þrýstings, síðan keppnir til að prófa hvort þessi mynstur haldist í raun þegar það skiptir máli og eitthvað í þér vill fara hraðar en hendurnar þínar eru tilbúnar fyrir. Líttu á hverja keppni minna sem próf sem þú getur fallið og meira sem greiningu, sem sýnir þér nákvæmlega hvar rósemin bilar undir álagi, og þú munt fá meira út úr fimm mínútum af keppni en flestir fá út úr klukkustund af vélritun einir.