វិទ្យាសាស្ត្រនៃការចងចាំសាច់ដុំ៖ ហេតុអ្វីបានជាការអនុវត្តការវាយអក្សរពិតជាមានប្រសិទ្ធភាព
លើកដំបូងដែលអ្នកអង្គុយនៅក្តារចុច អ្នកប្រហែលជាបានមើលគ្រាប់ចុចនីមួយៗ។ សព្វថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើអ្នកបានវាយអក្សរអស់មួយរយៈហើយ អ្នកអាចសរសេរប្រយោគទាំងមូលដោយមិនចាំបាច់សម្លឹងមើលម្តង។ គ្មានអ្វីផ្លាស់ប្តូរអំពីម្រាមដៃរបស់អ្នកទេ។ អ្វីដែលផ្លាស់ប្តូរគឺរបៀបដែលខួរក្បាលរបស់អ្នកនិយាយទៅកាន់ពួកគេ។
អ្នកស្រាវជ្រាវហៅការចងចាំនីតិវិធីនេះថា ហើយវាជាប្រព័ន្ធខុសគ្នាទាំងស្រុងពីប្រព័ន្ធដែលអ្នកប្រើដើម្បីចងចាំលេខទូរស័ព្ទ ឬឈ្មោះមនុស្ស។ ការចងចាំប្រកាស ប្រភេទដែលអ្នកប្រើសម្រាប់ការពិត ភាគច្រើនរស់នៅក្នុង hippocampus ហើយរសាត់បាត់យ៉ាងលឿនដោយគ្មានការធ្វើម្តងទៀត។ ការចងចាំនីតិវិធី ប្រភេទដែលនៅពីក្រោយការវាយអក្សរ ការដើរ និងការលេងឧបករណ៍ភ្លេង ត្រូវបានរក្សាទុកកាន់តែជ្រៅនៅក្នុងខួរក្បាល នៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធដូចជា basal ganglia និង motor cortex ហើយវាមានភាពធន់គួរឱ្យកត់សម្គាល់នៅពេលដែលវាត្រូវបានសាងសង់។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកអាចចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំដោយមិនចាំបាច់វាយអក្សរប៉ះ ហើយនៅតែរកឃើញម្រាមដៃរបស់អ្នកធ្លាក់ទៅលើជួរដេកផ្ទះបានត្រឹមត្រូវនៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្តើមម្តងទៀត។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការកសាងការចងចាំប្រភេទនោះត្រូវការការធ្វើម្តងទៀតជាក់លាក់មួយ មិនមែនគ្រាន់តែជាការអនុវត្តណាមួយនោះទេ។ នៅដើមដំបូងនៃការរៀន រាល់ការវាយគ្រាប់ចុចតម្រូវឱ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់ដោយមនសិការ៖ អ្នកត្រូវគិតអំពីកន្លែងដែលអក្សរនៅ បន្ទាប់មករំកិលម្រាមដៃរបស់អ្នក បន្ទាប់មកពិនិត្យមើលថាអ្នកវាយវាឬអត់។ ដំណាក់កាលនេះមានភាពយឺតយ៉ាវ និងខិតខំប្រឹងប្រែង ពីព្រោះខួរក្បាលរបស់អ្នកកំពុងដំណើរការចលនាតាមរយៈការចងចាំដែលកំពុងដំណើរការ ដែលជាប្រព័ន្ធមានកំណត់ និងងាយរំខាន។ ជាមួយនឹងការធ្វើម្តងទៀតត្រឹមត្រូវគ្រប់គ្រាន់ ចលនាត្រូវបានប្រគល់ទៅឱ្យខួរក្បាលម៉ូទ័រ ជាកន្លែងដែលវាក្លាយជាស្វ័យប្រវត្តិ។ នេះគឺជាការប្រគល់ដូចគ្នាដែលកើតឡើងនៅពេលដែលអ្នកបើកបរឈប់គិតអំពីឈ្នាន់មួយណាជាហ្វ្រាំង។
នេះក៏ជាមូលហេតុដែលល្បឿន និងភាពត្រឹមត្រូវមិនមែនជាគោលដៅដាច់ដោយឡែកពីគ្នានៅពេលដែលអ្នកកំពុងកសាងជំនាញ ពួកវាជាគោលដៅដូចគ្នា។ ការវាយអក្សរយ៉ាងរហ័ស ខណៈពេលដែលធ្វើខុសជាប់លាប់មិនបណ្តុះបណ្តាលចលនាស្វ័យប្រវត្តិស្អាតនោះទេ វាបណ្តុះបណ្តាលចលនាខុសបន្តិចបន្តួច ហើយបន្ទាប់មកការកែតម្រូវ ដែលតាមពិតទៅគឺជាលំនាំម៉ូទ័រពីរដែលប្រកួតប្រជែងសម្រាប់ការវាយគ្រាប់ចុចដូចគ្នា។ ការបន្ថយល្បឿនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីវាយអត្ថបទដែលមានកំហុសតិចតួច ទោះបីជាវាមានអារម្មណ៍ថាមិនគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ក៏ដោយ គឺជាអ្វីដែលអនុញ្ញាតឱ្យខួរក្បាលអ៊ិនកូដលំនាំតែមួយ ស្អាតជំនួសឱ្យភាពរញ៉េរញ៉ៃ។ ល្បឿនដែលមកនៅពេលក្រោយ នៅពេលដែលលំនាំរឹងមាំ ទំនងជានៅជាប់។ ល្បឿនដែលត្រូវបានដេញតាមលឿនពេកមានទំនោរទៅរកកម្រិតកំពូល ហើយបន្ទាប់មកនឹងធ្លាក់ចុះ ពីព្រោះចលនាមូលដ្ឋានមិនដែលត្រឹមត្រូវតាំងពីដំបូងឡើយ។
ក៏មានធាតុផ្សំនៃពេលវេលាមួយដែលមនុស្សភាគច្រើនមិនដែលគិតអំពី៖ ការគេង។ ការចងចាំម៉ូទ័របានប្រមូលផ្តុំគ្នាក្នុងអំឡុងពេលគេង ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលដំណាក់កាលជាក់លាក់នៃការគេងមិនមែន REM នៅពេលដែលខួរក្បាលហាក់ដូចជាលេងឡើងវិញ និងពង្រឹងលំដាប់សរសៃប្រសាទដែលបានអនុវត្តនៅថ្ងៃនោះ។ នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃមូលហេតុដែលការរីករាលដាលការអនុវត្តឆ្លងកាត់វគ្គខ្លីៗជាច្រើននៅថ្ងៃផ្សេងៗគ្នាមានទំនោរទៅរកការវាយអក្សរដ៏វែងមួយ ទោះបីជាពេលវេលាសរុបនៃការវាយអក្សរគឺដូចគ្នាក៏ដោយ។ វគ្គម្ភៃនាទីនៅថ្ងៃនេះ បន្ទាប់មកថ្ងៃស្អែកមួយទៀត ផ្តល់ឱ្យខួរក្បាលរបស់អ្នកនូវយប់ពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាដើម្បីប្រមូលផ្តុំអ្វីដែលវាបានរៀន ជំនួសឱ្យមួយ។
គ្មានអ្វីក្នុងចំណោមនេះតម្រូវឱ្យមានវិធីសាស្រ្តបណ្តុះបណ្តាលដ៏កម្រនោះទេ។ វាភាគច្រើនមានន័យថាការអនុវត្តក្នុងវគ្គខ្លីៗ និងផ្តោតអារម្មណ៍ ផ្តល់អាទិភាពដល់ភាពត្រឹមត្រូវ ខណៈពេលដែលលំនាំនៅតែថ្មី និងជឿជាក់ថាស្វ័យប្រវត្តិកម្មនឹងលេចឡើងដោយខ្លួនឯងនៅពេលដែលពាក្យដដែលៗបូកបញ្ចូលគ្នា។ ម្រាមដៃមិនកំពុងរៀនធ្វើចលនាលឿនជាងមុនទេ ដូចជាខួរក្បាលកំពុងរៀនឈប់គិតអំពីពួកវាទាល់តែសោះ ហើយការបញ្ជូនបន្តដោយស្ងាត់ស្ងៀម និងមើលមិនឃើញនោះគឺជាល្បិចទាំងមូលនៅពីក្រោយអ្នកវាយអក្សរលឿនគ្រប់រូបដែលអ្នកធ្លាប់បានឃើញ។